Περηφάνια για την εικόνα της ομάδας, για τις εμπειρίες που αποκόμισε, για τις μοναδικές στιγμές που θα μείνουν ανεξίτηλες στον χρόνο.
Η Πάφος τα έδωσε όλα. Και όταν μια ομάδα καταθέτει τα πάντα στο γήπεδο, στο τέλος συχνά μένει ένα παράξενο συναίσθημα. Χαμόγελα που συνυπάρχουν με έναν κόμπο στον λαιμό.
Περηφάνια για την αγωνιστική της παρουσία, για όσα έζησε, για τις στιγμές που θα τη συνοδεύουν για πάντα. Υπάρχει όμως και η πίκρα. Η πίκρα των δύο γκολ. Γιατί η Πάφος μπορούσε. Και το απέδειξε μέσα στο γήπεδο.
Ένα δοκάρι του Όρσιτς που πάγωσε ολόκληρο το στάδιο. Τρεις τεράστιες ευκαιρίες με Άντερσον και Ζάζα που γέννησαν το αναπόφευκτο «τι θα γινόταν αν…». Η Πάφος ήταν εκεί. Κοίταξε την πρόκριση στα μάτια. Άγγιξε την 24άδα και με δύο ακόμη γκολ θα έγραφε ιστορία ακόμη πιο λαμπρή.
Όσο βαριά κι αν μοιάζει η απογοήτευση της στιγμής, άλλο τόσο μεγάλη είναι η περηφάνια. Για ένα ευρωπαϊκό ταξίδι που ελάχιστοι τολμούσαν να φανταστούν. Για μια League Phase με δύο νίκες, τρεις ισοπαλίες και τρεις ήττες. Και τι ήττες… απέναντι στην πανίσχυρη Μπάγερν Μονάχου, τον γίγαντα Τσέλσι και τη σπουδαία Γιουβέντους.
Η ιστορία γράφτηκε, ακόμη κι αν στο τέλος άφησε μια γεύση πικρίας. Η Πάφος ανήκει πλέον στην ελίτ, στις ομάδες που έζησαν τελική φάση του Champions League.
Η Πάφος στο Champions League.
Αυτό κρατούν οι φίλοι της ομάδας. Αυτό μένει. Και αυτή η σεζόν δεν είναι το τέλος, αλλά η αφετηρία για όσα έρχονται.